|
|
include ($_SERVER["DOCUMENT_ROOT"]."/reklama460.php");
?>
Napoleon Bonaparti, perandori me origjinë
arbëreshe
PREJARDHJA ARBËRESHE
Adolf Thieres ishte personalitet i shquar i kohës se tij, historian
i dëgjuar francez i cili ka shkruar dhe historinë e revolucionit
francez dhe që më vonë u bë President i Francës.
Në kujtimet e tij, Adolf Thieres shkruan: Kur Josef Bonaparti, vëllai
i madh i Napoleon Bonapartit u bë mbret i Napolit më 1806, shqiptarëve
të Napolit që shkuan për t'i uruar mirëseardhjen u
tha: Edhe familja Bonaparti është me origjinë arbëreshe.
Mbi origjinën e familjes Bonaparti shkruan edhe profesor Robert d'Angely
me origjinë nga Korsika në veprën e tij 'Enigmat e origjinës
së racave dhe të gjuhëve të pellazgëve, arianëve,
helenëve, etruskëve, grekëve dhe shqiptarëve'. Libër
prej 7 vëllimesh dhe i arrirë pas mbi 30 vjet pune. Në
faqen 113-117 shkruan se Napoleon Bonaparti ishte shqiptar ashtu si ishte
Aleksandri i Madh dhe Skënderbeu. Ky profesor i dëgjuar korsikan
shton se mbiemri i vjetër i Bonapartit ka qenë 'Kalë-miri'
dhe jo Kalimeros, ana e mirë si e bënë grekërit.
ENCIKLOPEDIA GREKE
Sipas
enciklopedisë së madhe greke 'Piros' vëllimi i tretë,
Athinë 1929, faqe 413-425, thuhet se: Shtrirja e shqiptarëve
në drejtim të Peloponezit (Moresë) është zgjeruar
nga shekulli XIV. Sipas kësaj enciklopedie, në Peloponez u krijuan
krahina banimi të reja si: Mani, Bardhunja, Lala, Filati, Hekali,
Lopësi. Edhe sot dihet që një lagje e Himarës është
shpërngulur në krahinën e Pelopenezit dhe krijuan Manin.
Shqiptarët qëndruan në Peloponez (në More) rreth grekërve
dhe mbiemri i Napoleonit (Kalë-mirë) është kuptuar
shtrembërisht nga grekërit në kallomeros (ana e mirë).
Me zbritjen e vazhdueshme të ushtrive të panumërta osmane
në Peloponez, një pjesë e shqiptarëve u largua nëpërmjet
detit drejt Italisë së Jugut e arritën deri në Korsikë.
Stërgjyshi i Napoleon Bonapartit, sipas shpjegimeve që i jep
ish-presidenti francez Adolf Thiers, ishte me origjinë nga një
fshat i tillë arbëresh i Korsikës.
Edhe avokati i dëgjuar korsikan, mbrojtës i Gjergj Dimitrovit,
në gjyqin e Laipcigut, De Moro Xhaferi ka qenë nga një
katund arbëresh. Kjo faktohet nga vetë goja e tij kur iu përgjigj
jurisë franceze: Unë do të shkoj në Laipcig dhe do
të mbroj Gjergj Dimitrovin. Në qoftë se do të më
vrasin, haka do të më merret si arbëresh që jam në
origjinë.
Dëshmia më interesante vjen nga një aristokrate franceze
me origjinë maniote, dukesha D'Abrantes, lindur në Montpelje
me emrin Josephine Permon Stefanopuli de Comene. Ajo vinte nga një
familje me origjinë maniote, e cila për shkak të gjakmarrjeve
të shumta me klanet e fuqishme të Manit vendosi të shpërngulej
dhe të vendosej në Korsikë, ashtu si shumë familje
të tjera nga Mani, 150 vjet para periudhës së Napoleonit.
Në kujtimet e saj të përmbledhura në 28 volume, me
titull 'Revolucioni, Perandoria dhe restaurimi', ajo formuloi teorinë
e pranuar nga historianët e kohës të prejardhjes korsikano-maniote
të familjes Buonaparte. Ishte ajo që deklaroi se mbiemri Buonaparte
ishte një italianizim i fjalës greke kalimeros dhe se Buonaparte
nuk ishte nga Trevizo, por nga Mani. Për sa kohë ishte gjallë
Napoleoni, ai nuk e përgënjeshtroi tezën e dukeshës
për origjinën e tij.
SHQIPJA DHE NAPOLEONI
Një nga gjeneralët më besnikë të Napoleon Bonapartit,
ka qenë edhe mareshalli Neji. Kur Napoleoni e qortonte Nejin, fjalët
i shoqëronte dhe me disa sharje të një gjuhe të huaj,
që mareshal Neji dhe shokët nuk e kuptonin. Cila ishte kjo gjuhë?
Përgjigjia e kësaj pyetje eshte tek vepra e Leo Freundrich,
'Golgota Shqiptare' në faqen 37.
A E NJIHTE NAPOLEON BONAPARTI HISTORINË E SHQIPËRISË?
Në hartat topografike ushtarake të tij, trevat tokësore
që shtriheshin qysh nga Sllovenia deri në Detin Jon Napoleoni
i kishte quajtur Iliri. Edhe sot në Slloveni mjaft hotele dhe rrugë
janë emërtuar me fjalën Iliri. Ky perandor i lindur në
Korsikë, konkretisht në Ajaccio, e ka ditur se shqiptarët
dhe korsikanët kanë zakone të përbashkëta në
lidhje me besën, hakmarrjen, mikëpritjen etj. Prandaj për
të mbrojtur përfaqësuesit e tij, si Pukëvillin e të
tjerë, në shtetin autonom të pashallëkut shqiptar
të Janinës së Ali Pashë Tepelenës, nuk ishin
të rastit këshillimet e vazhdueshme që Napoleon Bonaparti
i jepte konsullit të vet që të ruhej nga dinakëritë
e Aliut, duke i thënë: 'Ruaju në qoftë se nuk ta ka
hedhur'. Megjithate ai e ndihmoi Ali Pashanë ne çdo drejtim
shteteror dhe ushtarak.
SI SHPJEGOHEN MASAKRAT QË KANË KRYER FORCAT FRANCEZE
NË EGJIPT KU MIDIS TË MASAKRUARËVE KA PASUR EDHE SHQIPTARË?
Ushtarët francezë kanë zhvilluar luftime të përgjakshme
me ushtrine osmane, sidomos në Tabor, gjatë pranverës së
vitit 1799. Gjithashtu, beteja të përgjakshme janë zhvilluar
edhe në ujërat e Egjiptit në afërsi të Abukirit
ku forcat detare franceze, të komanduara nga admirali Brueys, u ndeshën
rreptazi edhe me forcat detare angleze të komanduara nga admirali
i dëgjuar Orcio Nelson. Në të gjitha këto luftime
detare u vra dhe admirali francez Brueys. Edhe në luftimet tokësore,
francezët pësuan humbje të mëdha në ushtarë,
sepse nuk ishin mësuar me dherat afrikane. Atje u vra edhe gjenerali
i dalluar Kleber.
Forcat ushtarake frenceze, të egërsuara, me në krye gjeneralin
Andreossi, kërkonin me këmbëngulje të arrinin fitoren,
duke mos kursyer kështu edhe masakrat masive. Midis ushtarëve
osmanllinj në Egjipt ka patur edhe mjaft luftëtarë shqiptarë.
Ata vazhdonin t´i mbronin me trimëri kështjellat që
iu ishin besuar. Komanda ushtarake franceze, me në krye Andreossin,
në pamundësi për t´i hedhur në dorë kështjellat
me forcën e armëve, u premtoi të rrethuarëve, luftëtarëve
shqiptarë, si të huaj që ishin se do t´i linin të
lirë të largoheshin së bashku me armët e tyre, mjaft
që ata të dorëzonin kështjellat. Shqiptarët e
besuan një gjë të tillë dhe dolën kështu
nga kështjellat të armatosur, por general Andreossi i preu në
besë, i çarmatosi rrugës dhe një pjesë të
tyre e pushkatoi në deltën e Nilit. Thuhet se Napoleon Bonaparti,
kur u vu në dijeni, e dënoi pabesinë e gjeneralit të
tij dhe e përkufizonte këtë fitore me masakër me këto
fjalë: 'Ushtari francez nuk është mësuar të korrë
fitoren mbi kundërshtarët, duke i mashtruar dhe çarmatosur
në befasi'. Njëkohësisht, këtij gjenerali i mori edhe
medaljonin prej gurësh të çmuar që vetë ja
kishte dhënë.
- - - - - - - - - - - - - - - - -
Gazeta PANORAMA, 2 Shtator 2003
include ($_SERVER["DOCUMENT_ROOT"]."/reklama460.php");
?>
|
|
|